Skip navigation

Untitled VII 1991, marble - plexiglass 110 X 108 X 34

Untitled IV 1992, marble - plexiglass 125 X 30 X 80 Untitled V 1992, marble - plexiglass 60 X 60 X 40

Η εργασία μου βασίζεται στην έντεχνη σύνθεση υλικών. Αρχίζει με την επιλογή ιδιαίτερων όγκων μαρμάρου και συνεχίζεται με την δημιουργική μου επέμβαση στο επιλεγμένο προϊόν της φύσης και του χρόνου. Η σμίλη μου επάνω στις πέτρες ακολουθεί τις αρχικές μορφές της φύσης, ώστε να προκύψουν τα χειροπιαστά σχήματα που πραγματώνουν τα εικαστικά μου οράματα. Έτσι, η «τυχαιότητα» του ειδικά επιλεγμένου μαρμάρου συνδυάζεται με την αισθητικά επιλεγμένη επέμβασή μου. Η δημιουργική διαδικασία ολοκληρώνεται με την προσθήκη ενός υλικού, το οποίο αντιπροσωπεύει την βιομηχανική εξέλιξη του πολιτισμού μας.

Το πλέξιγκλας είναι κατασκευασμένο υλικό και η συμβολή του στην τελική μορφή της καλλιτεχνικής μου εργασίας είναι ισότιμη με του μαρμάρου. Ο βαθμός της συμμετοχής του μπορεί να ιδωθεί σαν εισβολή του κατασκευασμένου σ΄έναν κόσμο εικόνων που κάποτε ήταν αποκλειστικά φυσικές και όχι επινοημένες. Εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν υπάρχει γύρω μας τίποτε το αυθεντικά φυσικό, αλλά μόνον κατασκευασμένα φυσικό.

Καθώς το πλέξιγκλας τέμνει το σώμα του μαρμάρου, ο συνδυασμός που προκύπτει δημιουργεί μια διαλεκτική συνύπαρξη καταγωγικά αντιθέτων υλικών, η οποία δεν συγγενεύει πια με το τυχαίο. Οι φόρμες που προκύπτουν με αυτήν την διαδικασία, ενώ διατηρούν την ιδιαιτερότητά τους γίνονται επίσης συνθετικά στοιχεία ενός συνόλου. Έτσι, αρχαίγονη και νέα ύλη πορεύονται αδιάσπαστες στον χρόνο. Το δέσιμό τους είναι η διαλεκτική διαδικασία σε κίνηση.

Έρση Βενετσάνου

Βιογραφικό

( Από κατάλογο έργων παλαιότερης έκθεσης της γλύπτριας στη Galerie 3. Οι φωτό [ προϊόν σάρωσης ] είναι του Βάνια Ξύδα )


 

Έρση Βενετσάνου

Έρση Βενετσάνου Έρση Βενετσάνου Έρση Βενετσάνου

( Από κατάλογο έργων παλαιότερης έκθεσης της γλύπτριας στη Galerie 3. Οι φωτό [ προϊόν σάρωσης ] είναι του Βάνια Ξύδα ).
 

«Στις εικαστικές και πλαστικές τέχνες
το υλικό που ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αποσπάται
από την φύση και γίνεται «άλλο», που όντας κάτι
άλλο έχει αποσπασθεί οριστικά από την
οντολογική θέση του στον κόσμο.
Παύει να υπάρχει οριστικά ως αυτό που ήταν και
αυτό που είναι τώρα είναι κάτι εντελώς νέο».

Δρ. Δημήτρης Ν. Κεράνης
«Οι αξίες του Ανθρώπου και το 2ο θερμοδυναμικό αξίωμα»
Εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 2005.

Σε μία χώρα που μεγαλούργησε στη γλυπτική ήδη από τον κυκλαδικό πολιτισμό, περνώντας από την ακμή του αρχαϊκού ως τα κλασικά και ελληνιστικά χρόνια, αναβιώνοντας το πνεύμα τους στον νεοκλασικό 19ο αιώνα, ένα είναι βέβαιο :
«δεν είναι καθόλου εύκολο να είναι κανείς Έλληνας γλύπτης στον 20ο ούτε στον 21ο αιώνα» όσο κι αν «κατασκευάστηκαν πολλά στο όνομα μιας γλυπτικής φόρμας – deformée και degenerée. Παρόλα αυτά δεν έλειψαν και ευτυχώς οι τολμηροί, που τόλμησαν «με τον παλιό τρόπο» του Μπέκετ και τη νέα ματιά της γενιάς τους.. Με αρχαία και νέα υλικά, με ύλη και ιδέες, μία εννοιολογική αναγωγή στη γλυπτική, μέσα από μία αφαιρετική προσέγγιση που πρόσθεσε ωστόσο πολλά στη νέα αντίληψη.
Η Έρση Βενετσάνου βρίσκει στη Φύση την πρώτη ύλη που της χρειάζεται. Η επιλογή είναι το πρώτο στάδιο της δουλειάς της και το marble trouvé, το μάρμαρο – εύρημα, ο αρχικός πυρήνας του έργου όπου στη συνέχεια η αισθητική παρεμβατική λογική ασκεί τον πρώτο κριτικό έλεγχο. Εν τω μεταξύ μεσολαβούν «οι άφατες πράξεις» το δραστικό αίτιο της δημιουργίας. Όσο για την ύλη «είναι τόσο πιο καλή και πιο κατάλληλη όσο λιγότερη αντίσταση προβάλλει εξολοθρευόμενη» γράφει ο Heidegger. Έτσι η πέτρα εξαφανίζεται εξυπηρετώντας και δίνει τη θέση της στο Έργο με προστιθεμένη μετά – ποιητική αξία το λεκτικώς απόν.
Στη συνέχεια το έργο ανασύρεται μέσα από το «ογκώδες βάρος» του πετρώματος, μέσα από τη σκληρότητα, τη στερεότητα και την προθυμία του να εξαιρεθεί και να προσφερθεί μορφοποιώντας την υλική υπόσταση του οράματος. Από την πλευρά της η γλύπτρια συνομιλεί με την πέτρα με ικανότητα, βούληση αλλά και «πειθώ», απαραίτητο στοιχείο κάθε ερωτικής σχέσης, υπαρκτό δεδομένο κάθε αληθινής δημιουργίας.
Ούτως ή άλλως η αντίθεση με την αδούλευτη καρδιά του μαρμάρου και τη λειασμένη επιφάνεια ισχυροποιεί την αντίστιξη, το διάλογο και τον αντί – λογο στο σώμα μιας φόρμας που τελικά γίνεται εύ μορφη ευ ειδής και εύστοχη, σκοπεύοντας να παραπέμψει στο πνευματικό στην τέχνη.
Από την άλλη πλευρά στο σύνολό τους οι 4 φιγούρες επικοινωνούν μεταξύ τους με τρόπο θεατρικό πάνω σε γερές «βάσεις» από μέταλλο που αποτελούν και αυτές μέρος του έργου.
Η Έρση Βενετσάνου χρόνια τώρα υπηρετεί με συνέπεια αυτή τη πλευρά της σύγχρονης γλυπτικής μέσα από ένα διπολικό άξονα από την αρχέγονη Φύση ως την έντεχνη φύση της γλυπτικής, από την φυσική ύλη ως την τεχνητή ματιέρα, ισορροπώντας ανάμεσα στην πρωτοτυπία και τα δικά της πρότυπα, εφευρίσκοντας λύσεις με τον δικό της τρόπο και αποφεύγοντας με επιτυχία να οδηγηθεί σε στιλιζαρισμένο μανιερισμό. Την ώρα που έχει κανείς την εντύπωση ότι όλα έχουν παιχθεί και ειπωθεί, ένας «λείος ενθουσιασμός» τυλίγει τα νέα της έργα και προκαλεί την αφή μας. Please touch it.
Το παράγγελμα του Henry Moore έχει εδώ αντικειμενικό λόγο.

Δρ. Βιβή Βασιλοπούλου
Αρχαιολόγος – Κριτικός Τέχνης

( Από κατάλογο έργων παλαιότερης έκθεσης της γλύπτριας στη Galerie 3. )

______________

Home

.

.

.

.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: