Παράκαμψη πλοήγησης

Daily Archives: Ιουλίου 15th, 2008

logo14.gif 1972. Ελεφάντινη λύρα με πλούσιο ανάγλυφο διάκοσμο. Στη βάση ( ηχείο ) παράσταση σφιγγών εκατέρωθεν κίονα
logo14.gif Εύρημα από τους θαλαμωτούς τάφους των Σπάτων (14ος-13ος αι π.χ.)

ΜΥΚΗΝΑΪΚΗ ΑΤΤΙΚΗ

Η ευάμπελος,ευέλαιος και σιτοφόρος Αττική κατείχε ξεχωριστή θέση στο Μυκηναϊκό κόσμο. Η στρατηγική της θέση μεταξύ των κέντρων της Πελοποννήσου και της Βοιωτίας και ο ανοικτός ορίζοντας προς τη θάλασσα του Αιγαίου αποτελούν μοναδικά πλεονεκτήματα.
Η εποχή των βασιλικών τάφων των Μυκηνών ( 16ος αι π.χ. ) δεν επηρέασε ιδιαίτερα τη ζωή των κατοίκων,που ασχολούνταν με τη γεωργία,την κτηνοτροφία και το παράκτιο εμπόριο εντός του Σαρωνικού. Εξαίρεση αποτελεί ο τειχισμένος οικισμός στην Κολώνα της Αίγινας,ένα από τα σημαντικά κέντρα της κυρίως Ελλάδας ήδη από τη μεσοελλαδική εποχή ( 17ος αι π.χ. ). Λίγο αργότερα αναπτύσσεται ο Θορικός που είχε τον έλεγχο του μεταλλοφώρου Λαυρίου και των εξαγωγών του χαλκού σε Πελοπόννησο και Κρήτη. Οι ηγεμόνες του οικισμού αυτού θάφτηκαν στους πρωϊμότερους θολωτούς τάφους της Αττικής κατά τη νέα συνήθεια ( 15ος αι π.χ. ). Την ίδια εποχή ένας άλλος εντυπωσιακός θολωτός τάφος με ταφές αλόγων στο δρόμο και χρυσά κτερίσματα προορίζεται για τους άρχοντες του Μαραθώνα.
Από το τέλος της πρωϊμης μηκηναϊκής εποχής αναπτύσσονται τα νεκροταφεία των οικισμών σε Βάρκιζα,Βουλιαγμένη και Αλυκή Βούλας. Τον ίδιο καιρό στην Ακρόπολη κτίζεται η πρώτη ηγεμονική κατοικία ενώ το νεκροταφείο στην Αρχαία Αγορά και στο Κουκάκι,στους πρόποδες της Ακρόπολης,δίνουν την εικόνα μιας ανοικτής και ευημερούσας κοινωνίας. Κατά τον 14ο – 13ο αι π.χ. ο αριθμός των οικισμών στα παράλια και στα Μεσόγεια της Αττικής αυξάνεται σημαντικά. Στην Κοπρέζα ( Μαρκόπουλο ),στο Βουρβάτσι ( Λαμπτρές ),στη Βραυρώνα,στα Γλυκά Νερά και στα Σπάτα ανασκάφηκαν σημαντικά νεκροταφεία με πλούσια ευρήματα. Τα ακμαία κεραμεικά εργαστήρια της Αττικής προσφέρουν νέους τύπους και έμπνευση στην τέχνη της μυκηναϊκής κοινής. Οι εμπορικές ανταλλαγές με την Αργολίδα.τη Βοιωτία,το Αιγαίο και τις διεθνείς αγορές της ανατολικής Μεσογείου γίνονται πιο συχνές.
Τον 13ο αι π.χ. στο βράχο της Ακρόπολης κτίζεται ισχυρό κυκλώπειο τείχος που περιέβαλε το ανάκτορο και την υπόγεια κρήνη κατά τα πρότυπα των κέντρων της Πελοποννήσου. Την ίδια εποχή στο βόρειο όριο του λεκανοπεδίου των Αθηνών,στις Αχαρνές ( Μενίδι ) οι ηγεμόνες θάβονται σε μεγάλο θολωτό τάφο και κτερίζονται με ελεφάντινα και λίθινα σκεύη,καθώς και εισηγμένους χαναανίτικους αμφορείς, Με το τέλος του ανακτορικού κόσμου,το 120 αι π.χ., η Αττική γνώρισε πληθυσμιακή αραίωση και μετακινήσεις των κατοίκων της. Το νεκροταφείο των 220 τάφων στην Περατή ανήκε σε ακμαίο οικισμό εμπόρων και ναυτικών,που είχαν αναπτύξει σχέσεις με το Λευκαντί στην Εύβοια. Στη Σαλαμίνα το εκτεταμένο νεκροταφείο των κιβωτόσχημων τάφων του 11ου αι π.χ. με τά φτωχά κτερίσματα στο Ναύσταθμο,σηματοδοτεί μια περίοδο με περιορισμένους πόρους ενώ στην Αθήνα το νεκροταφείο της Αγοράς δίνει σταδιακά τη θέση του στο γειτονικό του Κεραμεικού,προοιωνίζοντας την αίσθηση της νέας εποχής.

( Από επίσκεψή μου στο Αρχαιολογικό Μουσείο.Το κείμενο είναι αντιγραφή από πινακίδα αναρτημένη στο σχετικό χώρο.Τα links δικά μου )

Home

.

.

.

Advertisements