Βρούβας Κώστας Vrouvas Kostas

..■ Παύσις ΙΙ..

Στην εργασία μου αυτή, όπως και στις προηγούμενες, αναπτύσσω στο χώρο ένα είδος «ορχήστρας», μέσα από το οποίο η οπτική περιδιάβαση του θεατή παραλληλίζει «το χρόνο τον αληθινό», με τον ρυθμικό ( μουσικό ) χρόνο του «ΗΧΟΥ» και των διαδρομών του.
Στις γλυπτικές μου συνθέσεις, αποτελούμενες από σίδερο, ξύλο και λοιπά υλικά, ενσωματώνω αυτούσια στοιχεία ηχητικών οργάνων, όπως μικρόφωνα, κόρνες, τρομπέτες, διαπασών, καθώς και σκαπτικά τρυπάνια – εργαλεία τα οποία συνθέτουν τα πλήκτρα ενός πιάνου – πάγκου εργασίας.
Όλα αυτά τα στοιχεία δηλώνουν «ΗΧΟ», έναν «ήχο» σε παύση, έγκλειστο, που αναζητά την φυγή και τη δύναμη της φωνής του μέσα από την σιωπή του.
Πρόκειται για ένα «μουσικό σύνολο» σιωπής, που οργανώνει έναν άδειο χώρο, μέσα από τα επίσης άδεια ηχητικά όργανα που η λειτουργία τους,
( ο ΗΧΟΣ ), είναι η νοητή πορεία του χρόνου μέσα στο χώρο.

Κώστας Βρούβας

Βιογραφικό ( cv )

---

 

..■ Συνήχηση ..

Είναι δύσκολο να αναλύσεις ένα έργο που παρουσιάζεται από την αρχή σαν work in progress και που υπόσχεται μία ανάπτυξη χωρίς όρια, παρ΄όλες τις δυσκολίες που παρουσιάζει στην πορεία του, δυσκολίες που αφορούν το διάλογο μεταξύ των ενοτήτων του.
Επιχειρώντας μία σύντομη αναδρομή στη δουλειά μου θα διαπιστώσουμε ότι το θέμα της διαχείρισης του χώρο – χρόνου είναι έντονο και μονίμως επίμαχο στο έργο μου. Διεισδύοντας στις λεπτές πτυχές και τη συνθετότητα αυτών των δύο εννοιών, επιδιώκω να αναδείξω την κρυμμένη μορφική δομή που έχει με τον τρόπο του κάθε αίσθημα που απαντάται στο βιότοπο του χώρο – χρόνου.

Στην πρώτη ενότητα της δουλειάς μου το 1980 με τίτλο ΤΟΤΕΜ, διαχειρίστηκα υλικά όπως : ξύλο, πέτρα, μάρμαρο, γύψο, χρώμα, χρυσό, για να συνθέσω «ήχο και εικόνα» πάνω στο αρχέτυπο της μήτρας, δημιουργώντας ένα γλυπτικό «περιβάλλον» «οπτικής σιωπής».
Στη δεύτερη ενότητα κατασκεύασα τον ΚΥΚΛΟ : μία γλυπτική εγκατάσταση από τσιμεντένιους κυλίνδρους, με χρώμα και γύμο, «θέτοντας σε τροχιά το χρόνο» στη συμπαντική διάσταση του χώρου.
Στην τρίτη ενότητα δημιούργησα τα ΑΝΑΛΟΓΙΑ : ένα γλυπτικό περιβάλλον από μάρμαρο, ξύλο, χρώμα, γύψο και σίδερο, αναπτύσσοντας στο χώρο ένα «μουσικό σύνολο» αδήλωτου «ήχου», υπαινισσόμενος την «άηχη» πορεία του χρόνου στο χώρο.
Με την τέταρτη ενότητα, τα ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ : ανασυνθέτω κομμάτια και αποσπάσματα από την ύλη των προηγούμενων εργασιών μου, επαναπροσδιορίζοντας την υλική και μορφοπλαστική διάσταση του έργου μου.
Ο ΗΧΟΣ, η Πέμπτη κατά σειρά ενότητα της δουλειάς μου αναπτύσσεται στο χώρο, με γλυπτά, από σίδερο και μάρμαρο, κάνοντας σαφή αναφορά στα μουσικά όργανα, δίνοντας την αίσθηση ενός «οπτικά, ρυθμικού μουσικού χρόνου».
Στην έκτη ενότητα κατασκεύσα τα ΣΗΜΑΝΤΡΑ : μία γλυπτική εγκατάσταση από σίδερο και ξύλο αιωρούμενη στο χώρο και αταλάντευτη στην άπνοια του χρόνου.
Στην έβδομη ενότητα με τίτλο ΠΑΥΣΙΣ Ι : δημιούργησα τα μονόχορδα, ένα γλυπτικό περιβάλλον από ξύλο και σίδερο «θέτοντας τον «ήχο» σε μακρά χρονική σιωπή». Κώστας Βρούβας

■ Ο χρόνος και ο χώρος είναι το γενεσιουργό σκεπτικό της δουλειάς του Κώστα Βρούβα. Είναι μια εργασία στραμμένη στην Ιστορία, δηλαδή ανοιχτή σε όλες τις παραδόσεις και σε όλες τις ιστορίες πολιτισμού, σε όλες τις τάσεις ακόμη και στην ιδέα της πρωτοπορίας. Μέσ΄από αλλεπάλληλες επιρροές και προσεγγίσεις ο καλλιτέχνης δεν καταλήγει στην αναπαραγωγή κάποιου ύφους ή τεχνικής. Η εργασία του είναι ένας στοχασμός, πάνω στη μνήμη και στα στοιχεία που την κινοτοποιούν. ___________________  Βεατρίκη Σπηλιάδη Ιστορικός Τέχνης – Τεχνοκριτικός

-

■ Στα έργα του ο Κώστας βρούβας υπογραμμίζει αντί να τονίζει τις εννοιολογικές του ανησυχίες και απευθύνεται όχι τόσο στην άμεση οπτική ανάγνωση ή την νόηση του θεατή για να αφομοιώσει το «σημαινόμενο» όσο στη διέγερση του συναισθηματικού του κόσμου. Εκεί άλλωστε βρίσκεται και η βαθύτερη ουσία της δουλειάς του, μιας δουλειάς που φέρνει στο επίκεντρο το παρελθόν, όμως κοιτάει προς το μέλλον. ___________________  Μπία Παπαδοπούλου Ιστορικός Τέχνης – Τεχνοκριτικός

-
-

Νους ορά και Νους ακούει : «Παύσις ΙΙ» _____________________________________________  Η παύση ως «ευκίνητο διαπλεκόμενο στοιχείο» ως μέρος της συνομιλίας όπως il silenzio fa parte della conversazione, είναι το δυναμικό κύτταρο της τωρινής δουλειάς του Κ. Βρούβα. Στην έκθεση αυτή κυριαρχεί ένα εικαστικό concerto για πιάνο και ορχήστρα. Ένα περιβάλλον – Installation ως εικαστική μουσική μονάδα. Η ορχήστρα δεν λειτουργεί μόνο ως συγχορδία μουσικών οργάνων. Εδώ τα μουσικά όργανα παράγουν «ήχο» χάρη στην εικαστική τους φόρμα και μία εντεταλμένη υπηρεσία. Ο Βρούβας είναι γλύπτης διαισθητικός. Ξέρει καλά το αντικείμενό του και να μεταμορφώνει την τρισδιάστατη έννοια του όγκου του σε πολυδιάστατη απεικόνιση μιας άλλης λειτουργίας του «ήχου» που παράγουν τα γλυπτά, μουσικά στοιχεία μιας εικαστικής σύνθεσης με τα εικαστικά στοιχεία ενός πιάνου σε αρμονία και αντίστιξη. Η λεπτή αίσθηση της μουσικής ενεργοποιείται συνοδεία γεωμετρίας σε σχέση αμφίδρομη ενώ η μαγεία αυτής της γλυπτικής ανιχνεύεται στο ότι είναι ικανή να μεταμορφώσει το αντικείμενο χωρίς να αρκείται μόνο στη μορφοποίησή του. Σίδερο, ξύλο, καθώς και αυτούσια στοιχεία ηχητικών οργάνων, όπως μικρόφωνα, κόρνες ,τρομπέτες, διαπασών, καθώς και σκαπτικά τρυπάνια – εργαλεία τα οποία συνθέτουν τα πλήκτρα ενός πιάνου – πάγκου εργασίας και παράλληλα ένα εικαστικό τοπίο όπου ο ήχος είναι έντονος και υπαρκτός. Η θέαση του συνόλου μετατρέπεται σε μία ενιαία βιωματική εμπειρία. Ο καλλιτέχνης – ενορχηστρωτής διευθύνει τα έργα του και κατευθύνει τους «ακροατές» – θεατές στην περιπλάνησή τους στους χώρους της σιωπής, στο «αθόρυβο» βήμα του χρόνου, σε μία πορεία περιπετειώδη και ανερμήνευτη μέσα στο χώρο, προσπαθώντας να ανακαλύψει το νόημά της. Εδώ η αντίφαση είναι θέση. Είναι απόφαση. Ο ήχος ως αναγκαστικός σύντροφος σε μια πορεία εξ ορισμού μοναχική και δύσκολη, φαινομενικά ανύπαρκτος αλλά ουσιαστικά υπαρκτός, δεν υποκαθιστά βεβαίως την αέναη κίνηση του υλικού. Την στηρίζει σιωπηρά, αναγκαία κρυφή παρουσία στις δύσκολες ζωές αντικειμένων χωρίς «σκοπό», τα οποία καλεί σε μια σουρεαλιστική μετοίκηση – Εγκατάσταση. ‘Ετσι, τα γλυπτά του Βρούβα αποκτούν μια εντυπωσιακή στερεότητα μέσα από μια εσωτερική κίνηση που διαφαίνεται. Επιτομή της εικαστικής αυτής διαδρομής το πιάνο, ως το απόλυτο σύμβολο μουσικής. Το πιο αναγνωρίσιμο. Εδώ όμως μετατρέπεται σε εργαλείο εικαστικής δημιουργίας ως πάγκος εργασίας όπου η μουσική εμπλέκεται με την εικαστική διαδικασία ως ένα ενιαίο σύνολο. Ουσιαστικά ένα «μουσικό» εργαστήρι όπου το φαντασιακό κατεργάζεται το πραγματικό σε μια προσπάθεια αναγωγής σε μία κατασκευαστική αρχή. Ο Κώστας Βρούβας δεν είναι μόνο καλλιτέχνης : αποδεικνύεται και σεμνός κατασκευαστής, βαθύς γνώστης του αντικειμένου του με την προσήλωση του τεχνίτη και την ποίηση του δημιουργού. Η εμπειρία της έκθεσης του έχει μια εσωτερική γοητεία που είναι μέρος του κάθε έργου και συνέχεια του όλου. Η μουσική και η μορφή ενοποιούνται σε ένα παιχνίδι όπου οι φόρμες χάνουν τα όριά τους και μπερδεύονται με την υφή των ήχων σε ένα υπέροχο άκουσμα. Σε ένα ηχηρό θέαμα.  Δρ. Βιβή Βασιλοπούλου

Οι φόρμες του Κώστα Βρούβα παραπέμπουν στη χειροποίητη κατασκευή πάνω σε πρωτογενή υλικά που έχουν πάρει το σχήμα τους μέσα από πολύχρονες και απρόσωπες διαπραγματεύσεις, τις οποίες έχει συμπληρώσει η παρεμβολή του χρόνου, αφήνοντας στις επιφάνειές τους τα σημάδια του. Δημιουργώντας, μέσα από την «ορχήστρα» κρουστών και νυκτών οργάνων, την ατμόσφαιρα της προσδοκίας, ο καλλιτέχνης υποβάλλει στον θεατή ένα είδος στοχαστικότητας πάνω στη μνήμη και στα στοιχεία που την δραστηριοποιούν. Πρόκειται για μια συλλογική και πολυπολιτισμική μνήμη που παρουσιάζεται σαν ζωντανός οργανισμός, προικοδοτημένος με μια δική του φυσιολογία. Απουσιάζει ωστόσο ο εκτελεστής, τον οποίο σκόπιμα ο Κώστας Βρούβας παραλείπει, στοχεύοντας στην εννοιακή παράμετρο. Τα σημαίνοντα έχουν μετατραπεί σε σήμαντρα και τα σημαινόμενα εξαρτώνται πάντοτε από τη διαπλοκή των «ήχων»,από τους εκάστοτε παραλήπτες και από τις συναισθηματικές τους διεγέρσεις. Περισσότερο όμως κι από αυτές, εκείνο που έχει σημασία είναι ο ήχος του χρόνου και ο ήχος του κενού. Άλλωστε., Ο Βρούβας υπαινίσσεται την διελκυστίνδα ανάμεσα στα αρχέτυπο, στην μήτρα ήχου – εικόνας – ιδέας και μεταμορφωνόμενης έννοιας που σχηματίζει την «παρτιτούρα» των θέσεων, των διαστημάτων, των παύσεων και της ταξινόμησης εναρμονιζόμενων μέτρων. Των μέτρων μέσα απ΄όπου εμφανίζεται ο κόσμος της νόησης, παρουσιαζόμενος ως ολιστικός μετασχηματισμός, αφ΄ης στιγμής η συγγένεια ανάμεσα στις τέχνες και στις ποικίλες δημιουργικές τους εκφάνσεις καθίσταται εμφανής. Τα σήμαντρα, τα αναλόγια, τα μονόχορδα, τα τύμπανα δημιουργούν ένα «περιβάλλον», μέσα στο οποίο η οπτική και σωματική περιδιάβαση του θεατή υποκαθιστά τον ήχο και τις διαδρομές του. Πρόκειται για έναν ήχο που έρχεται από τις μήτρες του παρελθόντος και με τις κυματικές του συμβολές συναντά το αδιερεύνητο παρόν, οικοδομώντας από τις θέσεις και τις στάσεις του εκάστοτε θεατή τις νέες του σημασίες. Τις σημασίες που δεν ορίζουν καταστάσεις, αλλά προθέσεις και υποθέσεις για τη νέα πραγματικότητα.  Αθηνά Σχινά Ιστορικός Τέχνης – Κριτικός Π. Η ΛΕΞΙΣ, 5,6,2003

( Φωτό, προϊόν σάρωσης, και κείμενα από κατάλογο παλαιότερης έκθεσης του γλύπτη )

_______________________
Home

.

.

.

.

Τσάρας Γεώργιος Tsaras Georgios

■ Ο Αριστοτέλης
■ Γλύπτης : Γεώργιος Τσάρας
■ Θέση : Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη
■ Δελτίο τύπου του Αριστοτέλειου Παν/μίου
■ Φωτό : Αριστοτέλειο Παν/μιο
_______________________
Home

.

.

.

.

Βενετσάνου Έρση Venetsanou Ersi

Η εργασία μου βασίζεται στην έντεχνη σύνθεση υλικών. Αρχίζει με την επιλογή ιδιαίτερων όγκων μαρμάρου και συνεχίζεται με την δημιουργική μου επέμβαση στο επιλεγμένο προϊόν της φύσης και του χρόνου. Η σμίλη μου επάνω στις πέτρες ακολουθεί τις αρχικές μορφές της φύσης, ώστε να προκύψουν τα χειροπιαστά σχήματα που πραγματώνουν τα εικαστικά μου οράματα. Έτσι, η «τυχαιότητα» του ειδικά επιλεγμένου μαρμάρου συνδυάζεται με την αισθητικά επιλεγμένη επέμβασή μου. Η δημιουργική διαδικασία ολοκληρώνεται με την προσθήκη ενός υλικού, το οποίο αντιπροσωπεύει την βιομηχανική εξέλιξη του πολιτισμού μας.

Το πλέξιγκλας είναι κατασκευασμένο υλικό και η συμβολή του στην τελική μορφή της καλλιτεχνικής μου εργασίας είναι ισότιμη με του μαρμάρου. Ο βαθμός της συμμετοχής του μπορεί να ιδωθεί σαν εισβολή του κατασκευασμένου σ΄έναν κόσμο εικόνων που κάποτε ήταν αποκλειστικά φυσικές και όχι επινοημένες. Εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν υπάρχει γύρω μας τίποτε το αυθεντικά φυσικό, αλλά μόνον κατασκευασμένα φυσικό.

Καθώς το πλέξιγκλας τέμνει το σώμα του μαρμάρου, ο συνδυασμός που προκύπτει δημιουργεί μια διαλεκτική συνύπαρξη καταγωγικά αντιθέτων υλικών, η οποία δεν συγγενεύει πια με το τυχαίο. Οι φόρμες που προκύπτουν με αυτήν την διαδικασία, ενώ διατηρούν την ιδιαιτερότητά τους γίνονται επίσης συνθετικά στοιχεία ενός συνόλου. Έτσι, αρχαίγονη και νέα ύλη πορεύονται αδιάσπαστες στον χρόνο. Το δέσιμό τους είναι η διαλεκτική διαδικασία σε κίνηση.

Έρση Βενετσάνου

Βιογραφικό

( Από κατάλογο έργων παλαιότερης έκθεσης της γλύπτριας στη Galerie 3. Οι φωτό [ προϊόν σάρωσης ] είναι του Βάνια Ξύδα )

 

( Από κατάλογο έργων παλαιότερης έκθεσης της γλύπτριας στη Galerie 3. Οι φωτό [ προϊόν σάρωσης ] είναι του Βάνια Ξύδα ).

 

«Στις εικαστικές και πλαστικές τέχνες το υλικό που ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αποσπάται από την φύση και γίνεται «άλλο», που όντας κάτι άλλο έχει αποσπασθεί οριστικά από την οντολογική θέση του στον κόσμο. Παύει να υπάρχει οριστικά ως αυτό που ήταν και αυτό που είναι τώρα είναι κάτι εντελώς νέο». Δρ. Δημήτρης Ν. Κεράνης «Οι αξίες του Ανθρώπου και το 2ο θερμοδυναμικό αξίωμα» Εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 2005. Σε μία χώρα που μεγαλούργησε στη γλυπτική ήδη από τον κυκλαδικό πολιτισμό, περνώντας από την ακμή του αρχαϊκού ως τα κλασικά και ελληνιστικά χρόνια, αναβιώνοντας το πνεύμα τους στον νεοκλασικό 19ο αιώνα, ένα είναι βέβαιο : «δεν είναι καθόλου εύκολο να είναι κανείς Έλληνας γλύπτης στον 20ο ούτε στον 21ο αιώνα» όσο κι αν «κατασκευάστηκαν πολλά στο όνομα μιας γλυπτικής φόρμας – deformée και degenerée. Παρόλα αυτά δεν έλειψαν και ευτυχώς οι τολμηροί, που τόλμησαν «με τον παλιό τρόπο» του Μπέκετ και τη νέα ματιά της γενιάς τους.. Με αρχαία και νέα υλικά, με ύλη και ιδέες, μία εννοιολογική αναγωγή στη γλυπτική, μέσα από μία αφαιρετική προσέγγιση που πρόσθεσε ωστόσο πολλά στη νέα αντίληψη. Η Έρση Βενετσάνου βρίσκει στη Φύση την πρώτη ύλη που της χρειάζεται. Η επιλογή είναι το πρώτο στάδιο της δουλειάς της και το marble trouvé, το μάρμαρο – εύρημα, ο αρχικός πυρήνας του έργου όπου στη συνέχεια η αισθητική παρεμβατική λογική ασκεί τον πρώτο κριτικό έλεγχο. Εν τω μεταξύ μεσολαβούν «οι άφατες πράξεις» το δραστικό αίτιο της δημιουργίας. Όσο για την ύλη «είναι τόσο πιο καλή και πιο κατάλληλη όσο λιγότερη αντίσταση προβάλλει εξολοθρευόμενη» γράφει ο Heidegger. Έτσι η πέτρα εξαφανίζεται εξυπηρετώντας και δίνει τη θέση της στο Έργο με προστιθεμένη μετά – ποιητική αξία το λεκτικώς απόν. Στη συνέχεια το έργο ανασύρεται μέσα από το «ογκώδες βάρος» του πετρώματος, μέσα από τη σκληρότητα, τη στερεότητα και την προθυμία του να εξαιρεθεί και να προσφερθεί μορφοποιώντας την υλική υπόσταση του οράματος. Από την πλευρά της η γλύπτρια συνομιλεί με την πέτρα με ικανότητα, βούληση αλλά και «πειθώ», απαραίτητο στοιχείο κάθε ερωτικής σχέσης, υπαρκτό δεδομένο κάθε αληθινής δημιουργίας. Ούτως ή άλλως η αντίθεση με την αδούλευτη καρδιά του μαρμάρου και τη λειασμένη επιφάνεια ισχυροποιεί την αντίστιξη, το διάλογο και τον αντί – λογο στο σώμα μιας φόρμας που τελικά γίνεται εύ μορφη ευ ειδής και εύστοχη, σκοπεύοντας να παραπέμψει στο πνευματικό στην τέχνη. Από την άλλη πλευρά στο σύνολό τους οι 4 φιγούρες επικοινωνούν μεταξύ τους με τρόπο θεατρικό πάνω σε γερές «βάσεις» από μέταλλο που αποτελούν και αυτές μέρος του έργου. Η Έρση Βενετσάνου χρόνια τώρα υπηρετεί με συνέπεια αυτή τη πλευρά της σύγχρονης γλυπτικής μέσα από ένα διπολικό άξονα από την αρχέγονη Φύση ως την έντεχνη φύση της γλυπτικής, από την φυσική ύλη ως την τεχνητή ματιέρα, ισορροπώντας ανάμεσα στην πρωτοτυπία και τα δικά της πρότυπα, εφευρίσκοντας λύσεις με τον δικό της τρόπο και αποφεύγοντας με επιτυχία να οδηγηθεί σε στιλιζαρισμένο μανιερισμό. Την ώρα που έχει κανείς την εντύπωση ότι όλα έχουν παιχθεί και ειπωθεί, ένας «λείος ενθουσιασμός» τυλίγει τα νέα της έργα και προκαλεί την αφή μας. Please touch it. Το παράγγελμα του Henry Moore έχει εδώ αντικειμενικό λόγο. Δρ. Βιβή Βασιλοπούλου Αρχαιολόγος – Κριτικός Τέχνης ( Από κατάλογο έργων παλαιότερης έκθεσης της γλύπτριας στη Galerie 3. )

______________

Home

.

.

.

.

Γλυπτική σε Μάρμαρο

Γλυπτική σε Μάρμαρο – Δελτίο Τύπου
______________________________________

Η Γλυπτική είναι ένας αδιαφιλονίκητος και σημαντικός τομέας της εικαστικής δημιουργίας. Διαθέτει ένα αξιοσημείωτο παρελθόν που ερμηνευτικά δεν εξαντλείται.
Το Μάρμαρο είναι ένα ιδιαίτερο υλικό καλλιτεχνικής δημιουργίας, άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτιστική μας κληρονομιά και με την πολιτισμική μας ταυτότητα.
Η παρουσίαση “Γλυπτική σε Μάρμαρο” σκοπό έχει να τιμήσει καταξιωμένους Έλληνες Γλύπτες που δημιουργούν σε Μάρμαρο.
Δέκα έξι γλύπτες εισφέρουν την προσωπική τους εικαστική εκδοχή, οι: Βενετσάνου Έρση, Βασίλη Βασίλης, Βρούβας Κώστας, Γαβαλάς Στέλιος, Γερολυμάτος Διονύσης, Δικέφαλος Κώστας, Κοζόκος Τάκης, Κρατίδης Αναστάσης, Λαζαράκης Χρήστος, Λόλης Ανδρέας, Παναγιωτόπουλος Στέλιος, Παπαγιάννης Θεόδωρος, Παπαδάκης Έκτωρ, Ρηγανάς Χρήστος, Τζανουλίνος Πραξιτέλης & Φωτίου Δημήτρης.
Πολλά από τα στοιχεία και τις αρχές της γλυπτικής είναι κοινά στα έργα των παραπάνω δημιουργών. Σημασία λοιπόν αποκτά ο χειρισμός τους από τον καθέναν χωριστά, οι ποιότητες που αποκαλύπτονται και οι αντιλήψεις που προτείνουν.

Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στις 12 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 30-10-2010.

Info

“Kaplanon 5″ Art Gallery
Kaplanon Str 5 & Massalias
106 80, Kolonaki, Athens
tel: 210 3390946
fax: 210 3390947
www.kaplanon5.gr
e-mail: info@kaplanon5.gr
______________

Home

.

.

.

.

Ξανθοπούλου Μυρτώ Xanthopoulou Myrto

■ Εγκατάσταση
■ Έτος : 2010
■ Καλλιτέχνις : Μυρτώ Ξανθοπούλου
■ Από την έκθεση “Το σχέδιο Σωτηρία“, στο ομώνυμο νοσοκομείο ( Ιούνιος – Οκτώβριος 2010 )
■ Περισσότερα έργα από την έκθεση : εδώ
■ Τα αναγραφόμενα στους νεροχύτες :

______________
Home

.

.

.

.

Μαρκοπούλου Ριλένα Markopoulou Rilène

■ “Salvation”
■ Έτος : 2010
■ Καλλιτέχνις : Ριλένα Μαρκοπούλου
■ Από την έκθεση “Το σχέδιο Σωτηρία“, στο ομώνυμο νοσοκομείο ( Ιούνιος – Οκτώβριος 2010 )
■ Περισσότερα έργα από την έκθεση : εδώ

______________

Home

.

.

.

.

Δουργουνάκη Χρύσσα Dourgounaki Chryssa

■ “Εξιτήριο” , εγκατάσταση
■ Έτος : 2010
■ Καλλιτέχνις : Χρύσσα Δουργουνάκη
■ Από την έκθεση “Το σχέδιο Σωτηρία“, στο ομώνυμο νοσοκομείο ( Ιούνιος – Οκτώβριος 2010 )
■ Περισσότερα έργα από την έκθεση : εδώ

______________

Home

.

.

.

.