Γερολυμάτος Διονύσης Gerolymatos Dionysis

■ Ο τωρινός άνθρωπος μου φαντάζει σαν ένα Δάσος με δένδρα εν ανισορροπία ισορροπούντα, πέτρινα, απρόσωπα και μοναχικά.
Αυτό είναι το συγκεκριμένο έργο στην πλήρη του ανάπτυξη…θα δούμε

Διονύσης Γερολυμάτος

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτης : Διονύσης Γερολυμάτος ( Πάτρα 1938- )
■ Άλλα έργα του γλύπτη : εδώ ( scroll )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ
.
.

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.

Παπαγιάννης Θ. Papayannis Theodoros

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτης : Θ. Παπαγιάννης ( 1942 – )
■ Άλλα έργα του γλύπτη : εδώ ( scroll )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

_____________

Από τη στιγμή που αποφάσισα να συμμετάσχω στο Συμπόσιο Γλυπτικής της Κόνιτσας, σκέψεις πολλές άρχισαν να περιτριγυρίζουν στο μυαλό μου. Σιγά, σιγά επικεντρώθηκαν γύρω από τους μαστόρους. Γνωρίζοντας την παράδοση των χωριών της Κόνιτσας με τους περίφημους μαστόρους, αποφάσισα να κάνω κάτι προς τιμή τους. Λόγω της μακρόχρονης ενασχόλησής μου με το λάξεμα της πέτρας αισθανόμουν αλληλέγγυος, αισθανόμουν κι εγώ ένας απ΄το “συνάφι” τους. Άλλωστε συντοπίτης ο ίδιος και από Μαστοροχώρι, που για ένα μικρό διάστημα έκανα τσιράκι σε πρωτομάστορα είχα μια μικρή εμπειρία μα προ πάντων αναμνήσεις πολλές και θαυμαστές εικόνες απ΄τα συνάφια που ξεπέζευαν στο χωριό μου όταν είχαν κάποια σπουδαία παραγγελία. Από τα διαβάσματά μου αργότερα πλούτισα τις γνώσεις μου και εκτίμησα πολύ την προσφορά τους. Στο σφυρί ( τσιόκι τόλεγαν στο χωριό μου ή τσιοκάνι ) το βαρύδι ( νήμα στάθμης ) και στο μυστρί επικεντρώθηκε η προσοχή μου στην αρχή και σκέφθηκα να κάνω μια σύνθεση με τα τρία αυτά εργαλεία, μα ο χρόνος δεν ήταν αρκετός και φυσικά αποφάσισα να κάνω το σφυρί που κατά κάποιο τρόπο είναι και το σύμβολο του μάστορα. Είναι το βασικότερο όπλο καθαγιασμένο με τον τίμιο ιδρώτα των μαστόρων που έχτισαν αριστουργήματα λαϊκής αρχιτεκτονικής σ΄ολόκληρη την Ελλάδα και πολύ πέρα απ΄αυτήν στα πέρατα του κόσμου. Μνημεία που στέκουν περήφανα δείχνοντας την ομορφιά τους και τη σοφία που είναι κατασκευασμένα που αντιστέκονται σε πείσμα της δικής μας αδιαφορίας, για να μην πω βαρβαρότητας. Αυτούς τους μαστόρους θέλησα να τιμήσω φτιάχνοντας ένα πέτρινο σφυρί, αλλά παροπλισμένο δίχως στειλιάρι και με κάποιες κακώσεις πάνω του απ΄την πολύ και σκληρή δουλειά. Αιχμηρό και περήφανο όπως οι ανάγκες το διαμόρφωσαν στο πέρασμα των χρόνων να κάθεται σαν νικητής, πάνω σ΄ένα ακατέργαστο βράχο, αυτόν που σ΄όλη του τη ζωή πελεκούσε και διαμόρφωνε και του έδινε σχήμα και αναλογία. Το ήθελα παροπλισμένο γιατί στην πραγματικότητα παύσαμε πια να κτίζουμε με μεράκι κι όλα τ΄αντικατέστησε ένας ναϋλον πολιτισμός, η βιασύνη και η κακογουστιά. Το σφυρί είναι τώρα ένα Μουσειακό είδος στην Ελλάδα της Πέτρας! Παρ΄όλα αυτά την πραγματική Ελλάδα την βρίσκουμε ακόμα και δεν ξέρω για πόσο ακόμα, στα ερείπια του Γανναδιού στην Πυρσόγιαννη, στα γιοφύρια και τ΄αρχοντικά του Ζαγορίου ή του Πηλίου, στα Μοναστήρια του Αγίου Όρους, στα Λαγκάδια της Μάνης, στα νησιά όσα δεν αφάνισε ακόμα ο “πολιτισμός”. Κι αυτό οι νεοέλληνες τόχουνε πολύ λίγο κατανοήσει.
Το σφυρί αυτό είναι ένα δικό μου χρέος προς τους ταπεινούς και άγνωστους εν πολλοίς αυτούς καλλιτέχνες, χρέος και ευγνωμοσύνη για την αισθητική ομορφιά που μου χαρίζουν τόσα χρόνια παρατηρώντας τα θαυμαστά τους έργα. Για τα μαθήματα αισθητικής που μου δώσαν σαν ελάχιστη προσφορά σ΄έναν καθημερινό ταπεινό αγώνα έστησα αυτό το μνημείο και πάνω του έγγραψα όπως σε αρχαία επιγραφή :
“ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ
ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΟΝΙΤΣΗΣ”

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.

.

Λάμπρου Χρήστος Lambrou Christos

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτης : Χρήστος Λάμπρου (1951-)
■ Άλλα έργα του γλύπτη : εδώ ( scroll )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

____________

Λόγω καταγωγής θέλησα να τονίσω τα χαρακτηριστικά της περιοχής μας, της Κόνιτσας. Μάνα μαρτύρων, μάνα ξενητεμού, μάνα της αναχώρησης, μάνα του γυρισμού.
Στο έργο μου κυριαρχούν τρία στοιχεία γνωστά και χαρακτηριστικά της περιοχής μας. Είναι το αγριόγιδο που συμβολίζεται με το ιδιαίτερα χαρακτηριστικό του κέρατό του, η τοιχοποιία, έργο των μαστόρων της περιοχής και η γυναίκα. Από πολύ μικρός, στη μνήμη μου είναι χαραγμένη η εικόνα της οικογένειας απ΄την οποία κατά κανόνα απουσιάζει ο ανδρας, με τα συνάφια των μαστόρων, πρώτα στην ξενιτιά για δουλειά, αργότερα δε μετανάστης. Η γυναίκα, μόνο στήριγμα της οικογένειας πίσω, πρέπει να κάνει την δουλειά της γυναίκας και του άνδρα. Στήριγμα της κοινωνίας της Κόνιτσας η γυναίκα-μάνα-σύζυγος. Οικονομική βάση της κοινωνίας της Κόνιτσας οι μάστοροι και η τέχνη τους. Σύμβολο περηφάνειας, ελευθερίας και συντροφικότητας το αγριόγιδο της χαράδρας του Αώου.
Με αυτά τα τρία χαρακτηριστικά στοιχεία θέλησα να οργανώσω τη σύνθεσή μου σ΄αυτό το γλυπτό, τοποθετώντας και άλλα στοιχεία συνειδητά και υποσυνείδητα, που μπορούν να προκαλέσουν στον θεατή τη δική του φαντασίωση πάνω στο θέμα, να δει απ΄τη δική του γωνιά όρασης κάτι διαφορετικό, κάτι νέο.
Η σκοπιμότητα ενός έργου έχει ως ζητούμενο, μέσα από τη σταθερότητα του όγκου, την κίνηση της φόρμας και τη μεταβολή του φωτισμού, να πηγάζει η συνεχής πρόκληση της φαντασίας του θεατή, πάνω στο δημιουργικό αποτέλεσμα του καλλιτέχνη.
Θέλησα να τοποθετήσω το έργο κοντά στην παλιά γέφυρα, στο ποτάμι του Αώου, επειδή πιστεύω πως αυτός ο χώρος ήταν και είναι η πύλη της πόλης και της επαρχίας Κόνιτσας. Ο χώρος αποχαιρετισμού των μαστόρων στον ξενιτεμό τους. Ο χώρος του μεγαλύτερου μνημείου των μαστόρων της πέτρας, του μονόθολου γεφυριού της Κόνιτσας. Ο χώρος της εισόδου της χαράδρας του Αώου, τόπος ζωής του αγριόγιδου του Σμόλικα, της Γκαμήλας…

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.

Παπαγεωργίου Ευδοκία Papageorgiou Evdokia

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτρια : Ευδοκία Παπαγεωργίου (1946-)
■ Άλλα έργα της γλύπτριας : εδώ ( scroll )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

Με πολύ ενθουσιασμό αποδέχθηκα την πρόσκληση για συμμετοχή μου στο “Συμπόσιο Γλυπτικής Κόνιτσα΄95″, θέλοντας να συμβάλλω και εγώ στην πραγμάτωση αυτής της υπέροχης πρωτοβουλίας σε μια μικρή επαρχιακή ακριτική πόλη.
Όταν έφτασα στον υποβλητικά πανέμορφο υπαίθριο χώρο δουλειάς “Πλατανάκια” συντροφιά με τα εργαλεία μου, γνώριζα μόνο πως θα δούλευα σε ντόπια πέτρα. Δεν είχα κατά νου ούτε καν σαν ιδέα το τι θα δημιουργούσα.
Αφού είδα το υλικό μου, μια πέτρα δυο μέτρων παλαιάς εξόρυξης που μου επιφύλαξε πολλές εκπλήξεις, φλέρταρα, κουβέντιασα μαζί της και περίμενα την έμπνευση!
Για την σύλληψη οποιασδήποτε ιδέας δίνεται πάντα μια αφορμή που επιφέρει και την αντίστοιχη έμπνευση. Η έμπνευση είναι υπόθεση στιγμής, έρχεται ξαφνικά, σχεδόν τυχαία, είναι δε αποτέλεσμα της εγρήγορσης να παρακολουθούμε αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας.
Το ερέθισμα και η αφορμή δόθηκε από τον φυσικό μεγαλόπρεπο χώρο με την ζικζακωτή ανηφορική διαδρομή και τα πλατώματα μέχρι το υπαίθριο εργαστήρι μας.
Μετέφερα νοερά την ιδέα μου στον όγκο της πέτρας και άρχισε ένα παιχνίδι μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου. Στην συνέχεια η ιδέα μεταφέρθηκε σε σκίτσο ώστε να βρεθεί τρόπος ταύτισης μεταξύ έννοιας και σχήματος. Σαν είδα πως μπορούσε να πραγματοποιηθεί η συγκεκριμένη έμπνευσή μου στο συγκεκριμένο υλικό, τότε προχώρησα στην επεξεργασία του σχεδίου ώστε να με βοηθήσει να δώσω στο τρισδιάστατο υλικό την τελειωτική του μορφή. Την μορφή εκείνη που προέκυπτε από τα ερεθίσματα του συγκεκριμένου φυσικού τοπίου σε συνθετική αρμονία με την ιδέα μιας ανθρώπινης φιγούρας.
Η μεταφορά του σχεδίου σε πηλό υπό κλίμακα μου έδωσε σαφέστατα την τρισδιάστατη μορφή της σύνθεσής μου και την δυνατότητα σύλληψης διαφόρων εκφραστικών μέσων για μια ενιαία και ελεύθερη έκφραση.
Η πέτρα δε από μόνη της, έπαιξε καθοριστικό καθοδηγητικό ρόλο μια και τα προβλήματα που προέκυψαν λόγω σαθρότητας, δέσμευσαν και κατηύθυναν εν μέρει την αρχική μεθόδευση της δουλειάς. Επεδίωξα παρ’ όλες τις αντιξοότητες του υλικού να μην απομακρυνθώ από την αρχική μου σύλληψη, δηλαδή να ταυτίσω τις ανηφοριές του φυσικού χώρου, με την αίσθηση μιας ανθρώπινης φιγούρας προσδίδοντας μνημειώδη χαρακτήρα.

Ε. Παπαγεωργίου

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.

Παππάς Χρήστος Pappas Christos

“Η πρόθεση που είχα για το συγκεκριμένο έργο, ήταν να δώσω με λιτή γραφή την αίσθηση και έννοια μαζί της ανάστασης που νοιώθουμε για την δύναμη της δημιουργίας, που περιέχει ταυτοχρόνως την προσευχή και το δέος της δημιουργίας.
Είναι μια έκφραση σύγχρονης γεωμετρικής γραφής και θα πρέπει να ιδωθεί χωρίς την προκατάληψη παλαιοτέρων εκφράσεων”.

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτης : Χρήστος Παππάς ( 1942 – )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ
.
.

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.

Λαζαράκης Χρήστος Lazarakis Christos

Τίτλος έργου “Ερωτικό”
Το “Ερωτικό” ανήκει σε μία σειρά έργων με τίτλο το ζευγάρι, ειδωμένο μέσα από τη δυαδικότητά του και τη τάση του να γίνει ένα.
Παράλληλη πηγή έμπνευσης για την υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου αποτέλεσε η φόρμα των οστών.
Χ. Λαζαράκης

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτης : Χρήστος Λαζαράκης ( 1957 – )
■ Άλλα έργα του γλύπτη : εδώ ( scroll )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.

Παπακώστα Συνίκη Νίτσα, Papakosta Siniki Nitsa

■ Η καταγωγή μου από τη μεριά της μητέρας μου ( Μάλιακα ) είναι από την Κόνιτσα. Οι καταβολές μου λοιπόν έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Αγάπησα την πέτρα και ό,τι δημιούργησαν οι μάστορες της πέτρας, οι χτίστες, οι αυτοδίδακτοι εκείνοι αρχιτέκτονες που έβαλαν τις βάσεις της ελληνικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Επισκέφθηκα πολλά χωριά και πόλεις της Ηπείρου. Μελέτησα και σχεδίασα πολλά μνημεία. Άγγιξα την δουλεμένη τους πέτρα, είδα το μεράκι, ένοιωσα τον μόχθο και την αγωνία των μαστόρων που το έργο τους δεν έχει μελετηθεί ακόμα σε βάθος. Οι περισσότεροι κατάγονται από την περιοχή της Κόνιτσας και ειδικότερα από τα χωριά δίπλα στο Σαραντάπορο.
Όπως λένε λοιπόν κάθε χρόνο την καθαρή Δευτέρα ξεκινούσαν για να στολίσουν την Ελλάδα και όχι μόνο, με τα αρχιτεκτονικά τους δημιουργήματα. Χάνονταν από τα σπίτια τους για μήνες. Η ώρα του αποχαιρετισμού για ένα ταξίδι δύσκολο και αβέβαιο μερικές φορές με συγκινούσε πάντα. Θέλησα λοιπόν σκαλίζοντας το γλυπτό αυτό να πετρώσω την ανάμνηση της στιγμής αυτής. Πελέκησα δύο λιτές και απλοποιημένες φόρμες, του μάστορα και της γυναίκας του. Με τις καμπύλες, θέλω να δείξω την τρυφεράδα, την ευγένεια και το βουβό πόνο της γυναίκας που μένει πίσω. Με τις γωνίες δείχνω την τόλμη, την υπερηφάνεια και τη δύναμη του άνδρα ο οποίος κυριαρχεί ( πιο ψηλός ) της γυναίκας, η οποία τον στηρίζει. Δούλεψα με το βελόνι, όπως οι παλιοί μάστορες για ν΄αποδώσω έτσι την τραχύτητα του τοπίου της χαράδρας του Αώου.
Το γλυπτό είναι στημένο πάνω στο δάσος στα “Πλατανάκια”. Μέσα σ΄αυτό έχει μείνει ένα κομμάτι της ψυχής μου για ν΄αγναντεύει για πάντα τον κάμπο της Κόνιτσας.

■ Συμπόσιο γλυπτικής, Κόνιτσα 1995
■ Γλύπτρια : Νίτσα Συνίκη Παπακώστα ( 1941 – )
■ Άλλα έργα της γλύπτριας : εδώ ( scroll )
■ Τα υπόλοιπα έργα του συμποσίου : εδώ

Οι φωτό είναι προϊόν σάρωσης από σχετικό βιβλίο του δήμου Κόνιτσας και έγιναν από τους :
Στεφ. Πάσχο, Γ. Λαμπρου και Χαρ. Ράπτη.

Συμπόσια | Home

.

.

.